Mijn schoonzus en partner verkochten hun huis in de buurt van Enkhuizen. Nu gaan ze volgens plan op zoek naar een huis in Salland. Dat is niet alleen leuk voor hen, wonen in Salland vind ik een aanrader (nu ik toch uw aandacht heb, beste lezer, áls u nog een aardige woning in het buitengebied weet…) maar ook leuk voor mij.
Want ik leer mijn geboortestreek opnieuw kennen via de bezichtigingen van de woningen. Ik kom bij hele mooie maar peperdure. En bij schattige die aan de kleine kant zijn. Ik zie beschimmelde bouwvallen in een voor mij onbekend bosperceel. En degelijke en keurige, ingeklemd tussen een weiland met kippen en zo’n moderne varkensstal.
Soms zijn de eigenaren thuis en sla ik de makelaar over. Sallanders zijn over het algemeen gastvrij, leiden makkelijk rond en leggen geduldig uit waarom ze hun huis te koop hebben gezet.
Eén eigenaar trof ik met heggenschaar aan in zijn immense, keurige tuin. Vier keer zei hij ‘tuinieren is voor mij geen straf.’ Een overduidelijk signaal dat hij helemaal klaar was met het werk in die tuin van hem. Daar had ik alle begrip voor. Tuinieren is zeker niet mijn hobby, al is mijn grens van keurigheid zeer rekbaar.
Meestal ga ik pas het gevecht aan als mijn tegenstander al sterk is en flink gegroeid. Ik bewapen me dan wel met een apparaat dat lawaai maakt en naar tweetakt olie ruikt. Afgelopen weekend vocht ik met de buxushaag, een pittige opponent maar ik had hem binnen twee uur helemaal gekortwiekt en voor minstens een half jaar groggy.
Druipend van het zweet zette ik een fles cola aan mijn lippen. ‘Zo’, zei mijn vrouw. ‘Tuinieren is voor jou geen straf, zie ik.’
Zij speelde met vuur. Een makelaar was zo gebeld.

Recent Posts
Comments
  • M&I
    Beantwoorden

    Je schoonzus en partner lachen zich een hoedje.

Leave a Comment