Hoe betrouwbaar is mijn geheugen na vijftig jaar? Ik ben bang dat het wel wat is bijgekleurd. Terwijl ik de Raalter markt op liep, met mijn handen diep in mijn zakken, kreeg ik een geluidsassociatie uit mijn jeugd. En een moment van verwarring. Zwembadgeluiden? Buiten? In december? Toen zag ik het ijsbaantje. Opgelaten kinderen gilden en schreeuwden terwijl ze ijscirkels krasten rond een kerstboom.

Zielsgelukkig zou ik geweest zijn met zo’n ijsbaan. Zielsgelukkig was ik ook, vijftig jaar geleden, met het openluchtzwembad aan de Hogeweg. De watertemperatuur kwam er soms nauwelijks boven die van het ijsbaantje uit. Maar mijn kinderleven was simpel. Een zwembadkaart voor de hele zomer. Een handdoek en een zwembroek met een groen embleem, ten teken dat je toegang had tot het diepe gedeelte. Sommigen hadden een blauw plaatje, twijfelgevallen veronderstel ik nu. Dat er ook nog kinderen waren die in het openbaar gebrandmerkt werden met een rood embleem zou in de huidige tijd ondenkbaar zijn. Gelukkig maar, niets zo teer als een kinderziel.
Daar hadden de zeventiger jaren badmeesters trouwens geen boodschap aan. Ze droegen stevige Zweedse klompen waar je voor moest oppassen en scholden je verrot vanaf hun hoge stoel. Er was duidelijkheid, rechtlijnigheid en een weerwoord werd niet op prijs gesteld. Recht op aandacht was geen vanzelfsprekendheid. Net zo min als recht op geluk.

Het moderne kind komt ogenschijnlijk niets tekort. Er is aandacht, luxe en een haast onbegrensde ruimte voor ontplooiing. Maar er is ook overdaad, complexiteit, controle en onmogelijke opdrachten van ouders: ‘Belangrijk is dat je gelukkig wordt, Jasmijn.’

De kinderen in Raalte hadden plezier op het ijs. Volmaakt leek het. En toch zou ik ze nog een stukje zeventiger jaren eenvoud gunnen. Met een strenge badmeester die ze toebrulde: ‘Niet zo hard op die noren! Oelewapper!’

brettcolumn@hotmail.com

Recent Posts

Leave a Comment