Als ik mezelf iets zou gunnen dan was het wel wat meer spiritualiteit. De glooiende wegen naar onszelf en de slingerende gedachten op weg naar onze emoties zouden mij zeer kunnen ontspannen. Diepgang en dichter bij mezelf komen zijn echter niet aan mij besteed. Ik krijg het niet voor elkaar: mijn hersenen doen alles hoekig en scherp. En áls ik eens in de buurt kom van mezelf dan is dat per ongeluk en zoek ik automatisch de kortste weg naar de uitgang van het ongemakkelijke labyrint.

I n de Raalter bibliotheek was het stampvol. Pastor Hans Schoorlemmer hield een lezing. Met dia’s. Hij nam het publiek mee op zijn voetreis naar Santiago de Compostela. De pastor hield een mooi verhaal, met humor en bespiegelingen, soms christelijk getint, soms persoonlijk en vol twijfel.  Ik stelde vast dat er op deze wijze zeker nog een toekomst is voor de kerk. Vanaf mijn zitzak -alle stoelen waren bezet- bekeek ik het gezelschap. De mensen luisterden geconcentreerd en stonden open voor Hans. Er was sereniteit in de leeszaal.

‘Ben je nou dichter bij jezelf gekomen?’,vroeg een onwankelbare spirituele vrouw na afloop. Ik zag de pastor aarzelen

Daardoor voelde ik me iets minder alleen.

Recommended Posts

Leave a Comment