Ik heb het niet in me om snel moedeloos te worden. Maar ik heb mijn momenten.
Al niet geheel in opperbeste stemming stapte ik rond drie uur ’s middags op de snelfiets. Ik had net geluisterd naar een radiodiscussie tussen een politieke boerin van het CDA en een kandidaat statenlid van de PvdD. Verkiezingstijd legt veel domheid en kortzichtigheid bloot maar deze leuterkoek was zo stuitend armoedig dat ik zelfs even verlangde naar een dictatoriaal gezag om deze twee dolende soortgenoten te dwingen tot een moment van democratische bezinning.
De storm blies me vol in het gezicht maar met behulp van de 500 watt sterke Tom Dumoulin in mijn achterwiel haalde ik moeiteloos de dertig km/u. Over een weiland trok een tractor een malende strontkar, die zure mest metershoog door de lucht slingerde. Het N35 verkeer denderde over het Ganzepan viaduct. In de verte klonk een sirene.
Langs de weg lag een bergje vrolijk gekleurd afval. Ik stopte zonder reden en liet de milkshakebeker en een van de doosjes door mijn handen glijden. ‘I’m lovin it’, las ik. En: ‘Er zit een extra glimlach in het Happy Meal. Bij elke Happy Meal doneren we aan het Ronald McDonalds Kinderfonds. Bedankt!’ Drie getekende Barbie’s lagen nu in het gras. De stoere poppen timmerden aan de weg met de woorden: ‘Jouw keus. Jouw uitdaging!’
Ik zag de vader voor me die zijn auto van de weg af draaide, stopte, even in de spiegel keek, zijn blije dochter over haar bol aaide en een beetje ketchup uit haar mondhoek veegde. Waarna hij, helemaal happy, al hun zooi achteloos in de berm flikkerde.
Niet snel moedeloos. Maar ik moet toegeven: de moedeloosheid weet me wel steeds makkelijker te vinden.

Recent Posts
Comments

Leave a Comment