Kerst, 2008

Vanaf het eerste moment heeft mijn vrouw verlekkerd naar hem gekeken. Een paar jaar heb ik het tegen kunnen houden. Mijn argumenten -te duur, kitscherig, energieverspilling- waren echter veel te slap en maakten geen indruk.

Dit jaar staat hij er voor de derde keer. Zijn rijzige gestalte, zijn verzorgde outfit en zijn stabiele uitstraling hebben een haast verlammend effect op mijn echtgenote. Ze zal het niet snel toegeven maar ik zie zelfs een spoortje van verliefdheid. Oppassen in deze tijd van stuklopende huwelijken.

Het zwarte tonnetje, waar hij bijna het hele jaar in zit, staat op de zolder van de kapschuur. Een vergeten ordeloze plek waar regelmatig spullen op onverklaarbare wijze verdwijnen. Zo niet het zwarte tonnetje.

Als de maand december halverwege is krijg ik de opdracht om hem te bevrijden. Trap op, tonnetje onder de arm, trap weer af en het dekseltje loswippen. Daar zit ie, verfrommeld maar geduldig. Voorzichtig rol ik hem uit in het gras, tik wat haringen rond zijn voeten en bevestig de scheerlijnen. Nadat ik de stekker in het stopcontact heb geplugd klinkt er een zacht gezoem (als een opstartend dvd-tje) en langzaam komt hij fier overeind. In een mum van tijd staat hij er, alsof hij nooit is weggeweest; onze eigen opblaaskerstman!

Het is bijna middernacht en er staat een stevige wind. De kerstman beweegt als een rustig deinend schip. Mijn vrouw kijkt tv. Vanaf haar plek op de bank kan ze hem door de tuindeuren zien staan. Door zijn baard, gezicht, muts en pak schijnen de lampjes.

“Wil je wat drinken, schat?”
Geen reactie.
“Wat drinken?”
Ze kijkt me vluchtig aan. “Mmm, wat zeg je?”
Ik besluit geen antwoord te geven maar mezelf een biertje en haar een sinasje in te schenken.
“Asjeblieft”. Terwijl ik het glas op de tafel zet bevind ik mij even tussen haar en de kerstman. Ze buigt haar hoofd iets naar links. Dat is de druppel.

De vuurwerkvoorraad van mijn zoontje is waanzinnig. Ik denk dat hij er zo’n twee maanden kleedgeld doorheen heeft gejaagd. Die drie pakjes met rotjes zal hij zeker niet missen. Op de keukentafel knoop ik het vuurwerk zorgvuldig aan elkaar. Het moet in een klap gebeuren. Een echte man twijfelt niet.

Ik sluip de tuin in, kniel naast de zoemende sukkel en open het ritsje aan de achterkant van zijn pak. Behoedzaam schuif ik het pakketje naar binnen. Het lontje bungelt als een staartje naar buiten. Dan steek ik het aan.

 

Recent Posts

Leave a Comment