Op woensdag sluimerde het eerste ochtendlicht de slaapkamer in. Mijn gedachten schakelden over van droomstand naar werkelijkheid. Kon ik nog even blijven liggen? Moest ik vandaag werken? Ik voelde naast me. Leeg. Was ze naar Groningen? Of Den Haag? Ik begon met de ordening van de dag. Beesten voeren, ontbijten, koffie bij moeder in Raalte. En dan? Er was iets. Later op de dag. Wat was het ook al weer?
Oh ja, het schoot me te binnen: we hadden kaartjes voor cabaret.

Erik van Muiswinkel is een half jaar ouder dan ik. Ook hij was misschien nu zijn dag aan het ordenen. Met blote benen over de rand van zijn bed in Haarlem. Zijn vrouw lag nog te slapen. Dat kon ze goed sinds de kinderen de deur uit waren.
In de grote open keuken tapte Erik een koffie uit het verse bonen apparaat. Voor het raam rekte hij zich uit. De onbegrensde vrijheid van zijn dromen ebde weg. Kan iemand mij vertellen wie ik ben, vroeg hij zichzelf zoals iedere morgen even af. De hoofdpiet voelde aan zijn buik en besloot een licht ontbijt te maken. Verse jus, yoghurt. Misschien een flinke wandeling door de Kennemerduinen .
Heerlijk vond hij het om wat in de rondte te piekeren en uit het raam te staren. Genieten van weinig ging hem steeds beter af.
Hij ijsbeerde, zuchtte, nipte aan zijn koffie en aarzelde. Nog een slokje, weer een zucht. Toen raapte hij al zijn moed bij elkaar en pakte de speellijst van De Oplossing, zijn laatste voorstelling.
Dik vijftig keer stond hij nu al op de planken
Vanavond Zwolle, zag hij. Theater Odeon.
Geen tijd voor weinig vandaag.
Hardop sprak Erik tegen zichzelf: “Hou vol kleine prins, nog drie te gaan.’

Recent Posts

Leave a Comment